Czarne księgi magiczne

Od wieków fascynują wielu adeptów magii- szczególnie tych szalonych i tych, którzy chcą iść „na skróty” i nauczyć się zasad magii w dużo krótszym okresie czasu. Czarne księgi- na nasze szczęście- naprawdę bardzo trudno znaleźć. Wiele było niszczonych przez Kościół lub ukrywanych w najciemniejszych zakątkach klasztorów lub bibliotek.

1.       Necronomicon

W latach 20 XX w. napisał ją Howard Philip Lovecraft jako kontynuację swoich strasznych opowiadań-horrorów. Wiele osób nadal wierzy iż istnieją na świecie jej stare kopie ze średniowiecza. Autor podaje iż została spisana w XVIII wieku w Damaszku przez arabskiego poetę, maga i astronoma Abdula Alhazdreda i pierwotny tytuł księgi to Al. Azif (w j. arabskim tytuł ten oznacza dziwne nocne odgłosy, które wydają owady , a Arabowie przypisywali je demonom). Później przetłumaczono ją na grekę ( Necronomicon- Księga Praw Zmarłych) i łacinę. Podobno mag John Dee napisał w XVI w. jej angielską wersję na polecenie cesarza Rudolfa II, który interesował się magią. Niektórzy badacze okultyzmu twierdzą, że kopię księgi miał również Aleister Crowley (kochanek Soni Haft Greene, przyszłej żony Lovercrafta). Lovercraft fascynował się tropieniem zła, które, jak wierzył, przetrwało do naszych czasów w niezmienionej formie i dalej otacza nas i działa. Colin Wilson, znawca okultyzmu, przypuszcza, że Lovercraft posiadał własną kopię Necronomiconu, lecz nie mógł ujawnić wszystkich zawartych w niej szczegółów, bo należał do ezoterycznej sekty. Księga mówi o pradawnych bóstwach niegdyś rządzących Ziemią i teraz czekają na odpowiedni czas, by wrócić. Jednym z Wielkich Przedwiecznych jest Cthulu- bóstwo śpiące na dnie oceanu. Necronomicon opisuje różne przerażające rytuały, zawiera pieśń do Yog- Sothotha, dzięki której można otworzyć bramę do tego świata oraz informacje o „Proszku Ibn Ghaziego”, a także opis „Znaku Voorish”. Współcześnie Necronomicon jest uznawany za główne źródło wiedzy o czarnej magii.

2.       Compendium Maleficarum

Ta czarna księga powstała po to, by ludzie potrafili rozpoznać demony, czarownice i szkodliwe rytuały. Napisana została przez mnicha Francesco Marię Guazzo w 1608 roku w Mediolanie. Niektórzy historycy podważają jej autentyczność. Księga zawiera opisy ceremoni przywoływania Szatana, seksualne relacje między mężczyznami a sukubami (żeńskie wcielenia Szatana) oraz kobietami i inkubami (męskie wcielenia Szatana), a także spis demonów.

3.       Biblia Szatana

W roku 1969 została wydana „Biblia Szatana”. Jest księgą kontrowersyjną i znajduje się w indeksie ksiąg zakazanych. Autorem księgi jest Anton Szandor LaVey, założyciel Kościoła Szatana. Biblia zawiera dziewięć założeń satanizmu, które parodiują bądź nawiązują do chrześcijańskich dziesięciu przykazań. „Biblia Szatana” składa się z czterech ksiąg. Każda jest poświęcona innemu żywiołowi i innemu z księciu piekieł: pierwsza Szatanowi (ogień), druga Lucyferowi (powietrze), trzecia Belialowi (ziemia), a czwarta Lewiatanowi (woda). LaVey opisuje Kidy czcić Szatana, jakie przeprowadzać rytuały i jak odprawić czarną mszę. Dzieli rytuały na trzy rodzaje- seksualne, zapewniające powodzenie oraz niszczenia i rzucania klątw.